logo logo

Auteur Archief

Adviespunt_Zorgbelang_nieuw-verpleeghuis

‘Het management zei telkens dat ik ongelijk had’

Het Rotterdamse verpleeghuis waar mevrouw Castenie (93) woonde, werd gesloopt. Dus verhuisde ze naar een andere woning van dezelfde instelling. Daar was geen cliëntenraad en geen inspraak. Wel was er onduidelijkheid over rekeningen. Het lukte haar zoon Hans niet om dat te veranderen. Tot hij hulp kreeg van de onafhankelijk cliëntondersteuner van Adviespunt Zorgbelang.

Alles wat met geld en formulieren te maken heeft, wordt voor mevrouw Castenie geregeld door haar zoon. ‘Hans beheert de kassa, maar ik kom niks tekort. Hij zorgt ook dat de voorraadkast meer dan vol is. Want ik deel graag wat uit.’

Nul op het rekest

Hans: ‘In de cliëntenraad van haar vorige verpleeghuis besprak mijn moeder van alles, van de begeleiding tot het eten. En: het was gezellig. Toen ze hier kwam wonen, bleek dat er helemaal geen inspraak was. Dus ben ik op z’n Rotterdams, op de man af, gaan vragen hoe dat zat. Maar ik kreeg nul op het rekest.’

Ook over rekeningen was gedoe. ‘Het knippen van nagels moet de zorginstelling voor mijn moeder vergoeden. Dat gaat maar om kleine bedragen, maar mijn moeder heeft er wél recht op. We hadden gesplitste rekeningen nodig, maar daar wilde het management niet aan. Ze zeiden telkens dat ik ongelijk had.’

Serieus genomen

Via internet kwam Hans in contact met Enrico, de onafhankelijk cliëntondersteuner van Adviespunt Zorgbelang. Hans: ‘Hij is veel meer thuis in wet- en regelgeving dan ik. Hij dacht mee over hoe we dingen handig konden brengen. Hij las zelfs mijn mails aan managers voor ik ze verstuurde. En tijdens overleggen is het fijn om een ruggensteun te hebben. Zijn aanwezigheid zorgt ervoor dat je serieus genomen wordt.’

De cliëntenraad is er gekomen. Mevrouw Castenie is nog geen lid: ‘Maar als ze me vragen, wil ik best mijn woordje doen.’ En de rekening voor de pedicure? Die betaalt de zorginstelling nu helemaal. Hans: ‘We kregen meer dan waar we om vroegen. Mede dankzij Enrico.’

‘Moeder zorgde altijd goed voor ons. Nu zorgen wij voor haar.’

Mevrouw Nicolic is 82 jaar en wandelt iedere dag haar vaste route door Zandvoort. Met haar dementie is dat het enige waar ze geen hulp bij nodig heeft. Ze woont al elf jaar bij haar dochter Ljilja en schoonzoon Ahmet. Voor hen was het bijna onmogelijk om de eindjes aan elkaar te knopen. Tot Ljilja en Ahmet hulp kregen van de onafhankelijke cliëntondersteuner van Adviespunt Zorgbelang.

Ljilja: ‘Mijn moeder woont sinds 1972 in Nederland, maar ze is vergeten hoe ze Nederlands moet spreken. Joegoslavisch lukt nog wel. In een verpleeghuis is dat lastig. Moeder heeft altijd goed voor mij gezorgd. Nu zorg ik voor haar.’

Piekeren en geldzorgen

Drie jaar geleden werd mevrouw Nicolic gekort op haar AOW, omdat ze bij haar dochter woont. Voor die tijd had de familie het niet ruim, maar daarna werd het echt lastig. Ahmet: ‘We wilden geen steun vragen als dat niet nodig is. Maar het was wel twee jaar lang piekeren. Al hebben we er nooit aan gedacht om níet voor schoonmoeder te zorgen.’

Een jaar geleden ging het eigenlijk niet meer. Ahmet en Ljilja zochten hulp. Via de gemeente kwamen ze in contact met Marieken, de onafhankelijke cliëntondersteuner van Adviespunt Zorgbelang.

Iemand die vertrouwd is

Met hulp van Marieken konden we een pgb regelen. Ljilja: ‘In drie maanden. Daar waren we zelf zo snel niet uitgekomen. Er zijn zoveel formulieren, zoveel dingen die je moet omschrijven.’

Ook bij gesprekken met instanties schoof Marieken aan. Over het zorgplan bijvoorbeeld. Ljilja: ‘Dat soort gesprekken zijn best spannend. Dan geeft het rust als er iemand bij je is die er verstand van heeft en die je vertrouwt. Onze plannen werden goedgekeurd. Nu krijgen we een vergoeding voor de zorg die we moeder geven. Daardoor kan ze bij ons blijven wonen.’